Het atelier heet TerrAzul naar de vette blauwe klei die er in de grond zit. De uitdaging is of het ook echt bruikbaar is als KLEI.....
Mooie dag, beetje kliederen, kleiprut door 'n zeef heen werken en nu wat in laten drogen. Misschien is er binnenkort wel 'n object van eigen klei, dat zou toch gaaf zijn!

Helemaal verbaast over hoe super dit tot nu toe gaat: centreren en draaien van de eigen klei was een eitje: niets aan toegevoegd en zo heerlijk soepel.......nu drogen, bakken en kijken wat dat weer oplevert: welke kleur zal het worden en hoe broos of stevig zal het biscuit zijn.....ben heel erg benieuwd

De pot is droog en aan de bovenrand voorzien van een laagje premature Terra Sigilata, gemaakt van dezelfde "eigen klei"  

Tadaaa! Dit is 't resultaat na biscuitbrand op 950 graden, mooi steenrood, nauwelijks krimp en 'n mooi geluid als je er tegenaan tikt. Lijkt stevig genoeg.
Dit is super en vraagt om meer ge√ęxperimenteer.

En dus gaan we verder met uitproberen. Weer eens stapje verder en weer blije verbazing: zelfs 1050 graden Celcius is geen probleem: de klei smelt niet weg maar wordt mooi hard en roodbruin van kleur: die klei is VET!